Kolejny materiał przeznaczony w szczególności dla maturzystów. Na maturze bardzo często pojawiają się pytania dotyczące form rzeźby a część z nich polega (znacznie upraszczając) na uzupełnianiu brakujących informacji. Poniżej znajduje się maksymalnie skompresowana dawka wiedzy w postaci tabelki skupiającej się na trzech elementach: nazwie formy terenu, czynniku rzeźbotwórczym oraz procesie, który prowadzi do powstania danej formy terenu.  Jeszcze niżej znajduje się wyjaśnienie wybranych pojęć.

Bruk deflacyjny – teren pokryty grubszym materiałem, którego wiatr nie jest już w stanie przenosić. Powstaje na terenie z którego wiatr wywiał już drobny materiał (pył, piasek) a pozostał cięższy materiał, którego wiatr nie może unieść. 

Kamienie widoczne na zdjęciu tworzą bruk deflacyjny / Obraz Beatrice Schmuki z Pixabay

Graniaki – okruchy skalne, kamienie, które posiadają oszlifowaną powierzchnię z dwóch stron, która tworzy ostrą krawędź. Szlifowanie odbywa się przez ziarenka piasku, które nosie wiatr. 

Grzyb skalny – pojedyncze skały o wysokości do kilku metrów, których dolna część jest węższa w stosunku do wyżej znajdujących się fragmentów skały. Dzieje się tak dlatego, że większość piasku jest transportowana nisko nad powierzchnią terenu i to właśnie te części skały są najsilniej szlifowane przez niesione przez wiatr ziarenka piasku. 

Grzyb skalny / Obraz Jim Black z Pixabay

Jardangi – ostre grzbiety ułożone równolegle oddzielające od siebie kolejne obniżenia. Ich wysokość może dochodzić do 200 m a długość do kilkudziesięciu kilometrów. Powstaje na obszarze gdzie występują wiatry o stałych kierunkach. Wiatr niosąc ze sobą materiał szlifuje nim podłoże prowadząc do powstania obniżeń w miejscu gdzie skały są mniej odporne, a następnie stałe je pogłębia. Grzbiety powstają w miejscach, gdzie skały są nieco bardziej odporne na niszczenie.